Click the play button to hear this essay. 

 .برای شنیدن این مقاله بروی فایل صوتی کلیک کنید

 

photo-studio

قسمت دوم:

چرا مرکز عکس آبنوس در هرات تا کنون پیشرفت چشمگیری نکرده است؟ خانم سادات در پاسخ عمده ترین مشکل این مرکز را نبود بودجه و تبلیغات جهت شناسایی این مرکز عنوان میکند .

خانم سادات اظهار داشت که آنها نخواسته اند از بودجه پروژه های اهدائی کار می گیرند. او کار پروژه را مقطعی و کوتاه مدت خواند و اضافه نمود که تنها نهادی که این مرکز را تا کنون در قسمت کرایه منزل همکاری میکند رویا فلم بوده است.

پس از ختم مصاحبه ام با خانم جاهده سادات چشمم به شماری از خانم های افتاد که در این مرکز مصروف کار عملی عکاسی بودند.

یکی از این خانم ها، دختر ۲۱ ساله است، با چهره خندان و کلاهی سفید که روی آن به رنگ آبی عکس آبنوس نوشته بود خودش را لایقه افتخار معرفی نمود.

خانم افتخار در حالیکه چشمان سیاه اش در روشنی کامپیوتر برق میزد و مصروف فتوشاپ نمودن یک تصویر بود چنین گفت: دو سال است که در این مرکز عکاسی را یاد گرفته است و مدت یکسال است که تمام وقت دراین مرکز کار میکند.

خانم افتخار با لبخند زیبایی که به لب داشت دلیل کار در این مرکز را علاقه و عشق و پی بردن به ارزش واقعی تصویر و هنر عکاسی خواند.

ا ین بانوی جوان میخواهد درآینده مشهور ترین عکاس افغانستان باشد .

مژگان دختر ۲۰ ساله، یکی دیگر از خانم های است که درخانه عکس آبنوس مشغول فراگیری هنر عکاسی است.

خانم مژگان با پوست گندمی وچشمان بزرگ، با چهره آرام و شاعرانه اش گفت : وظیفه ی وی در مرکز عکس آبنوس ایدیت و تصحیح فلم ها می باشد.

او از دو سال به این سو بیش از پانزده فیلم را در این مرکز تصحیح نموده و به مشتریان عکس آبنوس تحویل داده است.

خانم مژگان، مرکز عکس آبنوس را محل امن برای خانم های که جهت عکاسی و فلم برداری، ایدیت فلم به این مرکز مراجعه میکنند، میداند.

نسترن ۱۸ ساله یک تن دیگر از دختران جوان خانه عکس آبنوس است که با چهره زیبا و چشمان سرمه شده، چادر آبی که به سر داشت مشغول فوتوشاب بر روی یک تصویر بود.

نسترن مجرد است مدت چهار ماه میشود که به خانه آبنوس جهت آموزش عکاسی آمده، و در این مدت برنامه فتوشاپ را آموخته است .

وی که از کارش راضی به نظر میرسد، میگوید، در کنار خانم ها میتواند با عشق و علاقه ایی که به هنر عکاسی دارد این هنر ارزشمند را فرا گیرد .

نسترن در حالیکه هیجان زده به نظر میرسید گفت همیشه خودش را در رویا هایش میبیند که مورد تشویق انبوهی از مردم قرار گرفته است و برایش کف میزنند و خانواده اش در این جمع فریاد میزند نسترن به تو افتخار میکنیم .

او خودش را یکی از علاقمندان پرپا قرص هنر عکاسی میداند، و آرزو دارد که در این حرفه رشد کرده و برای همه نشان دهد که زنان از توانائی های والایی برخوردار اند. آنها میتوانند مانند مردان از لحاظ اقتصادی خود کفا باشند.

در همین حال خانم شهلا که حدودا ۲۶ سال دارد وارد مرکز شد. او یکی از مشتریان خانه عکس آبنوس است که دو هفته از ازدواج او میگذرد. وی برای تحویل گرفتن تصاویر و فیلم عروسی اش به اینجا آمده بود. از او پرسیدم که چرا این مرکز را برای تصحیح و ایدیت عکس ها و فلم عروسی اش انتخاب نموده است؟ در جواب، در حالی که احساس خوشی و رضایت از چهره اش کاملاً نمایان بود گفت: اینجا همه کارکنانش زنان هستند و از لحاظ ایدیت فلم و تصاویر کاملاَ خاطرش جمع میباشد که به چشم افراد نامحرم نمی افتد. وی همچنان گفت که خانواده اش از اینکه عکس های خانوادگی و مجالس عروسی آنان توسط زنان تنظیم میشود، احساس رضایت میکند.

خانم شهلا همچنان گفت علت دیگری که به این مرکز مراجعه کرده است این است که خودش به سهولت میتواند با عکاسان و ادیتور ها به تماس باشد وبا آنان در مورد چاپ عکس ها و یا حذف آن تبادل نظر کند.

پس از مصاحبه با شماری از خانم های این مرکز میخواستم بیرون شوم که چشمم به اتاقی کوچک و تاریک افتاد .

این اتاق کوچک تاریک در گوشه ایی چپ موقعیت داشت که مرا کنجکاو ساخت تا از دیدن کنم. در این اتاق یک آیینه قد نما که دورش میناتوری شده بود و یک دست لباس محلی افغانی با چند عدد شانه مو به چشم می خورد. و در دو طرف این اتاق دو لایت بزرگ و در وسط آن یک چوکی چرخ دار بلند به رنگ سرخ دیده میشد .

زمانیکه داخل این اتاق شدم خانمی را که تقریبا چهل ساله به نظر میرسید روی چوکی سرخ دیدم. وی خودش را آماده میساخت تا از وی عکس بردارند. او گفت که اسمش سارا است و برای گرفتن عکس برای پاسپورتش به خانه عکس آبنوس آمده است.

خانم سارا از ایجاد اولین مرکز عکاسی خانم ها در هرات اظهار خرسندی نموده گفت، پیش از این زمانیکه ضرورت به عکس گرفتن پیدا میکرد ؛ مانند حالا به راحتی نمیتوانست به عکاس خانه های شهر که اغلب توسط مرد ها اداره می شوند برای عکس گرفتن برود؛ اما حالا با ایجاد این مرکز او میتواند به راحتی هم خودش و هم خانواده اش برای عکس و تصویر گرفتن به خانه عکس آبنوس بیایند.

در همین حال شماری از خانم های هراتی از موجودیت خانه عکس آبنوس اظهار بی خبری می کنند.

خانم سمیرا یک تن از باشنده گان ولایت هرات از فعالیت مرکز آموزشی عکاسی خانم ها اظهار بی اطلاعی نموده واز مسوولین خانه عکس آبنوس خواست تا برای شناسایی بیشتر این مرکز تبلیغات گسترده ای را راه اندازی نمایند.

خانم سمیرا تنها اطلاعات ناچیزی را درمورد خانه عکس آبنوس از یکی از سایت های انترنت گرفته ونمی دانست که این مرکز آموزشی در کدام قسمت شهر هرات موقعیت دارد .

اما اینکه چرا نام خانه عکس آبنوس برای دیگران چندان آشنا نیست ؟ جاهده سادات مسؤول این مرکز دوباره نبود بودجه کافی وعدم همکاری مؤسسات خارجی و دولتی به ویژه ریاست امور زنان در ولایت هرات را عنوان نمود.

اما محبوبه جمشیدی رئیس ریاست امور زنان ولایت هرات گفت : فعالیت خانه عکس آبنوس کاملا مستقل بوده وحتا به ریاست امور زنان این ولایت نیز ثبت نمی باشد .

از سوی دیگر خانم جمشیدی می افزاید: ریاست امور زنان، هیچ کمکی در بخش حمایت مالی به این مرکز نمیتواند انجام دهد زیرا این یک مرکز خصوصی بوده و در فعالیت های ریاست امور زنان ارتباط نمیگیرد.

خانه عکس آبنوس هر پنج شنبه برای مشخص کردن مناطق کاریشان با اعضای این مرکز جلسات هفته وار برگذار مینمایند.

این جلسات مختص همکاران بوده و فقط برای مدت کمی کار روزمره این عکاسان جوان را مشخص میسازد.

در افغانستان، به خصوص در ولایت هرات، زنان در چند دهه اخیر کار ها و فعالیت های زیادی از قبیل مغازه داری، کار رسانه ای، کار حرفه ای را تجربه نموده اند. اما کار تصویر برداری و عکاسی، حرفه ایی تقریباً ناشناخته است در ولایت هرات که خانه عکس آبنوس را میتوان بانی این حرفه در این ولایت دانست.

به امید روزی که آبنوس و امثال آن، چنان برای مردم شناخته شده باشند که در هر جاده همانند همه آتلیه های دیگر، یک مرکز عکاسی مختص زنان و برای زنان باشد.

ستوری

Storay K. — “Abnos Photography House, part 2.” Photo by Nick Haskins.